Salvaje / Savage

Salvaje / Savage
Fue dama de seda y promesa,
de juncos dulces al andar;
mas la sortija fue su presa
y el pacto, su primer despertar.

Su lengua es daga sin vaina,
su voz, jauría al despertar;
siembra veneno en la copa
que yo, por costumbre, he de alzar.

Cada palabra es un zarzal
que en mi pecho echa raíz;
y aún así, busco su faz
porque su sombra es mi país.

She was a lady of silk and vow,
of reeds that swayed with gentle grace;
but the ring became her claw,
and the vow, her first embrace of chase.

Her tongue is a dagger without sheath,
her voice, a pack that bays at dawn;
she pours her venom in the cup
I raise each night and drink upon.

Each word she speaks is briar and thorn
that roots itself deep in my chest;
and still I search for her cruel face—
because her shadow is my rest.

Discipulus / Discípulo / Disciple

Discipulus / Discípulo / Disciple
Vita mea non est mea, quia ad te pertinet.

Tuum est sicut lutum ad lutum.
Tuum est, disciplina merentis.

Et si nunc, cum flatu, evanesco.
felix ero et gratus ero.
Tu movens labia tua fuit.
Rex imperans, regens.

Tuis verbis vias creas.
Tuis manibus spatia fingis.
Instrumentum sum, inquam.
Ego sum, qui tua vestigia sequi vult.

Iudicari me faciet dependentia.
Ad palum ure me.
Sine irrisione me suspende.

Non sum subditus quid sentias in hoc mundo.
Non vivo placere his qui tua miracula non viderunt.

Nemo videbit quod nolunt.
Nec audiet cur recusent.
Alii nunquam a tuo praesentia amorem illum acceperunt.
Alii vacui in scriniis suis mortui sunt.

Tuam absolutam voluntatem et immensam potentiam;
Hoc me intellegere hoc facit;

Cultrum in collo;
Languor;
Martyrium vel passio;

Non sunt decies centena millia nummorum aureorum;
Etiam nec dolor quod, spiro
Nec soleas quas porto;
Nec cibum comedi;

Si omnia quae permittit;
Mane apud te.
Te meis.

Mi vida no es mía porque te pertenece.

Es tuya como el barro a la arcilla.
Es tuya, formando, a quien se lo merece.

Y si en este momento, de un soplo, desaparezco.
Seré feliz y estaré agradecido.
Fuiste tú al mover los labios.
Cual rey dando una orden, dictaminando.

Con tus palabras armas caminos.
De tus manos inventas espacios.
Soy un mero instrumento, te lo repito.
Soy quien quiere, seguir tus pasos.

La dependencia hará que me juzguen.
Me quemen en la hoguera.
Me ahorquen sin escarnio.

No estoy sujeto a lo que piensen en este mundo.
No vivo para complacer a los que no han visto, tus milagros.

Nadie verá lo que no quiere.
Ni escuchará por que se niegan.
Otros nunca recibieron ese amor de tu presencia.
Otros murieron dejando un vacío en sus recuadros.

Tu voluntad absoluta y poder inconmensurable,
me da a entender que:

Un cuchillo en el cuello,
Una enfermedad,
Un martirio o un sufrimiento,

No valen ni un millón de monedas de oro,
Ni el oxígeno que respiro,
Ni las sandalias que me pongo,
Ni la comida que he ingerido,

Si todo eso me permite,
Permanecer contigo.
Verte a mi lado.

My life is not mine because it belongs to you.

It is yours like mud to clay.
It is yours, training, who deserves it.

And if at this moment, with a breath, I disappear.
I will be happy and I will be grateful.
It was you moving your lips.
Like a king giving an order, ruling.

With your words you create paths.
With your hands you invent spaces.
I am a mere instrument, I repeat.
I am the one who wants to follow your steps.

Dependency will cause me to be judged.
Burn me at the stake.
Hang me without ridicule.

I am not subject to what you think in this world.
I do not live to please those who have not seen your miracles.

No one will see what they don't want.
Nor will he listen to why they refuse.
Others never received that love from your presence.
Others died leaving a void in their boxes.

Your absolute will and immeasurable power,
It makes me understand that:

A knife in the neck,
An illness,
A martyrdom or a suffering,

They are not worth a million gold coins,
Not even the oxygen that I breathe,
Not even the sandals that I wear,
Not even the food I have eaten,

If all that allows me,
Stay with you.
See you by my side.

Ansiedad

Photo by David Garrison on Pexels.com
Qué dolor mi pecho siente,
cuando no estás.
La inquietud de saber si te veré,
la ansiedad de no poderte esperar.

El miedo se torna negro
sobre mis palpitaciones.
Y es que temor y agobio 
entran en los corazones,
de dos amantes eternos 
que juntos no están más.

No solo el esposo siente estrés por complacerte,
no solo el amigo suda al no escucharte,
no solo el amante mira el reloj constantemente,
mira la puerta a cada segundo,
sus manos temblorosas,
al no poder tocarte.

Yo que soy una fusión de ellos tres,
la suma de todos los personajes
vive la tristeza de no tenerte
vive la angustia de no abrazarte.

La ansiedad corre por mis venas
esperando tu, estruendoso, regreso
para poder amarte.

Esclavo

Photo by niketan kumar on Pexels.com
Cansado estoy de padecerte

Agotado de vivir en la misma sintonía

Duermo intranquilo de noche

Trabajo sin descanso de día

Pero tú, no lo comprendes.


En cuna de oro no nací

Ni de cristal es mi generación

Solo sé que esforzadamente se debe vivir

Pero tú, no ves mi desesperación.


Agobiado estoy por tus decisiones

Abrumado me encuentro de aguantarte

Y es que no piensas en equipo con tus acciones

Pero tú, no eres una persona amable.


A través de estas palabras me describo

Y escribo muerto tus errores

Pago un alto precio por tus castigos

Tortura a mi vida son tus conclusiones.


Todos dirán ¡qué triste es este chico!

Cómo escribe tan aburrida y melancólicamente sus emociones

No saben que tu veneno ha dañado mi mente

No saben que tú, eres la causa de mis oraciones.



Como cualquiera quiero ser feliz

¿Tú también lo quieres?

Pero vacío es nuestro cuerpo

Oscuro como el espacio nuestro desdén 

Que todavía no entiendo por qué sigo aquí

Que todavía no entiendo por qué sigo viviendo, 

A tu merced.