I dream in the braille of your skin,
mapping the secret latitudes
from the dip of your spine
to the equator of your hips.

My hands are empty cartographers,
tracing the ghost of your warmth
on the cold sheets of my reality.

I am haunted by the architecture of your form—
the sweet weight I have never held,
the symphony of your breath
I have never Conducted.

This distance is a cruel lexicon,
teaching me the grammar of your absence.
I am fluent in the language of want,
reciting the verbs of touch
in the silent, desperate classroom of the night.

---

ฉันฝันในอักษรเบรลล์บนผิวหนังของคุณ
วาดเส้นละติจูดลับ
จากจุดโค้งของกระดูกสันหลังของคุณ
ไปจนถึงเส้นศูนย์สูตรของสะโพก

มือของฉันเปรียบเสมือนนักวาดแผนที่ที่ว่างเปล่า
วาดร่องรอยแห่งความอบอุ่นของคุณ
ลงบนผ้าห่มเย็นเยียบของความเป็นจริงของฉัน

ฉันถูกหลอกหลอนด้วยโครงสร้างแห่งรูปร่างของคุณ
น้ำหนักอันแสนหวานที่ฉันไม่เคยแบกไว้
ซิมโฟนีแห่งลมหายใจของคุณ
ที่ฉันไม่เคยบรรเลง

ระยะห่างนี้คือพจนานุกรมอันโหดร้าย
สอนไวยากรณ์แห่งการไม่มีคุณ
ฉันคล่องแคล่วในภาษาแห่งความต้องการ
ท่องคำกริยาแห่งการสัมผัส
ในห้องเรียนอันเงียบงันและสิ้นหวังแห่งราตรี